środa, 30 grudnia 2015

Rozdział czwarty

To już dziś. Dzisiaj idę na spotkanie z Mattem. A ja nadal nie wiem w co się ubrać. Nie chcę od razu zrobić złego wrażenia. A na to się zapowiada. To będzie tragedia. Może lepiej odwołać to teraz, nim nie jest za późno? Westchnęłam głośno, rozwieszając pranie na suszarce. Została mi godzina do wyjścia. Powinnam zacząć się zbierać. Szybko rozwiesiłam resztę ciuchów i poszłam do swojego pokoju. Przeglądałam swoją skromną garderobę, poszukując inspiracji.
- Założę to, co zwykle – mruknęłam do siebie, ściągając z wieszaka wełnianą sukienkę.
Do tego założyłam grube rajstopy, narzuciłam płaszcz. Stopy wsunęłam w płaskie botki. Na koniec oszczędnie popsikałam się perfumami i wyszłam na dwór, bo zbliżała się godzina 15.
Matt już na mnie czekał. Stał przy drzwiach samochodu i rozglądał się dookoła. Gdy tylko mnie zauważył, od razu uśmiechnął się szeroko. Podeszłam do niego, przywitałam się i wsiadłam do ciepłego wnętrza auta. Po chwili dołączył do mnie Matt i ruszyliśmy w drogę.
 - To jak minęły ci święta? – niepewnie zaczęłam rozmowę, by przerwać ciszę.
 - Spokojnie. Rozmawiałem z rodziną przez Skype – odpowiedział lakonicznie.
Świetnie. Ledwo zaczęliśmy a już jest bardzo źle. Ashley, ty nawet nie masz o czym z nim rozmawiać. No bo co? Opowiesz mu o swoich fascynujących studiach? Inżynieria genetyczna i medycyna nie dla każdego stanowią cały świat. Chcę uciec. Wiedziałam, że to zły pomysł. Wyrzuć mnie z tego auta, błagam. Wtem w radiu rozbrzmiały dźwięki jednej z moich ukochanych piosenek. I dziwnym trafem Matt zdecydował się podkręcić głos.
 - Lubisz Arctic Monkeys? – zapytałam.
 - Akurat ta piosenka jest wybitna – uśmiechnął się i zaczął nucić, kiedy ja podśpiewywałam tekst pod nosem.
Spojrzeliśmy się na siebie i wybuchliśmy śmiechem.
 - Zawsze słucham jej przed snem – przyznałam nieśmiało. – To jest ten typ głosu, który mógłby mi czytać podręcznik składania silnika w traktorze a i tak sprawiałoby mi to ogromną przyjemność.
 - Aż tak na ciebie działa?
 - Alex ma piękny głos – uśmiechnęłam się szeroko.
Dalszą drogę przedyskutowaliśmy na tematy muzyczne. Okazało się, że nie tylko ja mam słabość do tak starych hitów, jakie śpiewały Spice Girls. I że nie jestem jedyną osobą, która, mimo braku talentu wokalnego, śpiewa swoje ulubione piosenki na cały głos, kiedy nikogo nie ma w domu. Dobrze było poznać kogoś takiego, kogoś bardzo do siebie podobnego.
Gdy już dotarliśmy na miejsce to zamówiliśmy sobie kubek ciepłego napoju i ciasto do smaku. Początkowo w milczeniu popijałam herbatę, a on sączył czekoladę. Ale z czasem nasza rozmowa zaczęła nabierać kolorów.
 - Mówiłaś, że studiujesz medycynę – zaczął, biorąc do ust pierwszy kęs sernika.
 - Tak, jestem na trzecim roku, ale równolegle studiuję też inżynierię genetyczną i piszę z tego licencjat.
 - Cholera, ambitnie – mruknął. – Nie mam czego tu szukać, w rozmowie z tobą – zaśmiał się.
 - Bez przesady – posłałam mu szeroki uśmiech. – Może i spędzam przy książkach większość czasu, ale nie jest to całe moje życie.
 - Chodzisz na dzikie studenckie zabawy?
 - Nigdy na żadnej nie byłam. Wolę gruby koc i książkę. Albo przebiec kilka kilometrów.
 - Co z ciebie za studentka, skoro nigdy nie byłaś na takiej imprezie?
 - Bardzo nudna.
 - Ja tak nie uważam – puścił do mnie oczko i popijał czekoladę z filiżanki.
 - Czym się zajmujesz, że musisz to robić tutaj, a nie w Stanach?
 - Gram – odpowiedział tak, jakby to była najbardziej oczywista rzecz na świecie.
 - W co grasz?
 - Ty naprawdę nie wiesz? – wydawał się tym faktem wyraźnie rozbawiony, ale i zadziwiony.
 - Niby skąd mam wiedzieć? Nic o tobie nie wiem – czułam się zażenowana swoją niewiedzą.
 - Gram w siatkówkę. Wiesz co to za sport? – wyraźnie się ze mnie nabijał.
 - Wiem. Siatka, piłka, dwie drużyny, trzeba wygrać 3 sety żeby wygrać mecz. Ale dlaczego tutaj?
 - Bo włodarze Zenitu bardzo się postarali, żebym grał właśnie tutaj.
Pokiwałam głową, okazując zrozumienie. Postarali się, czyli zapewnili mu bardzo dobre warunki. Wysoki kontrakt, mieszkanie i te sprawy. Czyli co? Bardzo się skompromitowałam, nie rozpoznając w nim takiej sławy? Bo zakładam, że musi być sławny, skoro jest taki dobry i cenny. Ech, co tu po mnie? Jestem nikim, a z jakichś powodów Matt zaprosił mnie na herbatę. Dlaczego? Chyba nigdy tego nie zrozumiem.
 - Zamilkłaś.
 - Bardzo to odkrywcze – zamilkłam na moment, przeżuwając ciasto. – Po prostu nie wiem co powiedzieć. Trochę mi wstyd, że nie wiem kim jesteś, chociaż pewnie jesteś znany. I czuję się dziwnie, bo nie wiem co ja tu robię. Jestem jak z zupełnie innej planety.
Jak tylko skończyłam mówić, to miałam ogromną ochotę uderzyć się w czoło i uciec. Miałam tego nie mówić i zachować te wątpliwości dla siebie. Teraz to wyszłam na kretynkę i bezczelną babę. Ale on tak tego nie odebrał. Wręcz przeciwnie. Uśmiechnął się po raz kolejny i dokończył swój kawałek ciasta.
 - W sumie to miła odmiana, kiedy jest się całkowicie anonimowym. Zazwyczaj wszyscy do mnie podchodzą, bo chcą sobie zrobić ze mną zdjęcie, wziąć autograf. Kilka dziewczyn mnie kiedyś śledziło. Wolę być jednym z ludzi w tłumie.
 - Sława bywa przytłaczająca?
 - Tak – odpowiedział, bawiąc się łyżeczką. – Zwłaszcza wtedy, kiedy miliony dziewczyn marzy o tym, żeby być moją partnerką – ściągnął brwi i nachmurzył się nieco.
 - Przykro mi, że tak to wygląda – spuściłam nisko wzrok i dopiłam zieloną herbatę.
 - To nie twoja wina – ponownie do mnie mrugnął. – Wiedziałem na co się piszę. Przynajmniej teoretycznie, bo nie sądziłem, że będę tak rozchwytywany.
 - Ale zwiedzisz kawałek świata dzięki takiej pracy.
 - A ty byś chciała zobaczyć coś więcej niż Kazań? – zapytał tajemniczo.
 - Nie rozumiem.
Matt obserwował mnie, kiedy w zniecierpliwieniu kończyłam jeść swój kawałek ciasta. Podał mi serwetkę i dopiero wtedy zaczął opowiadać o swoim pomyśle.
 - Na początku stycznia lecimy na sparingi do Polski do Rzeszowa. Może chcesz polecieć z nami i odkryć nowe miejsce? Zajmie się tobą narzeczona mojego kolegi z drużyny, Gosia, która pochodzi z tamtych stron.
Matt wręcz tryskał entuzjazmem. A ja nie wiedziałam co mam w związku z tym zrobić. On tak bardzo się cieszy. Jest wręcz dumny z tego pomysłu. Przecież jak odmówię to złamię mu serce. I sama chętnie bym tam poleciała. Ale, do licha, nie mam na to pieniędzy. Przecież nie pozwolę mu płacić za taki kaprys.
 - Matt, jest mi niezwykle miło, że o mnie pomyślałeś, ale ja nie
 - Nawet nie próbuj się wykręcać tym, że nie masz kasy – wtrącił mi się w słowo. – Samolotem lecisz z nami, klubowym. Za nic nie zapłacisz. Musisz mieć tylko paszport. Masz go, prawda?
 - Chyba jest jeszcze ważny – ostrożnie potwierdziłam.
 - No to wszystko jest załatwione. Trzeciego stycznia widzimy się na lotnisku – uśmiechnął się szeroko, dumny z tego, że jego plan wypalił.
O mało nie zakrztusiłam się wdychanym powietrzem. On mówi o tym tak, jakby z góry założył, że się zgodzę. Czyżby w ogóle nie brał po uwagę możliwości odmowy? A może jestem tak przewidywalna? Lub też Matt jest zbyt pewny siebie. Nie, nie wygląda na takiego. Obym nie żałowała tej szybkiej decyzji…

Po tym jakże zaskakującym zaproszeniu rozmawialiśmy jeszcze przynajmniej ze dwie godziny. Poruszyliśmy praktycznie każdy możliwy temat. On mi opowiadał o sobie, życiu w Ameryce, przylocie do Rosji, karierze, rzuconych studiach. A ja opowiadałam mu o swojej monotonii, uczelni i samotności. Mimo tak wielkich różnic, sprawialiśmy wrażenie przyjaciół, którzy wieki się nie widzieli i muszą nadrobić zaległości. Z nikim nigdy tak dobrze mi się nie rozmawiało. Ale czas nas naglił i każde z nas musiało wracać do swoich obowiązków. Zebraliśmy się więc, Matt odwiózł mnie do mieszkania i pojechał w swoją stronę. Ja natomiast weszłam do pustego mieszkania, zrobiłam sobie skromną kolację, przygotowałam listę zakupów, wzięłam szybki prysznic, nakarmiłam Miszę i położyłam się spać.

wtorek, 22 grudnia 2015

Rozdział trzeci

Kolejne dni praktycznie zlewały się ze sobą w wielką szarą całość. Uczelnia, praca, nauka, licencjat, sen. I tak w kółko. Dopiero tuż przed przerwą świąteczną coś uległo minimalnej zmianie. Udało mi się wszystko pozdawać w szybszym terminie, więc zamiast na zajęciach, spędzałam coraz więcej czasu w hotelu. Było mi bardzo dziwnie, kiedy miałam kilka dni wolnego ze względu na urlop. Moje współlokatorki wróciły do swoich rodzinnych domów. Zostałam więc sama w mieszkaniu, świętując w samotności wigilijny wieczór. Nie mogłam też zapomnieć o swoich 21. urodzinach, w końcu byłam jedyną osobą, która składała mi życzenia. Ale nawet ja z czasem zaprzestałam tej praktyki. 24 grudzień był dla mnie po prostu kolejnym dniem, który niczym nie wyróżniał się od pozostałych. Ale tamtego roku coś mnie jednak tknęło. Zapaliłam sobie małą świeczkę, pomyślałam życzenie i zdmuchnęłam niewielki płomyk, zapadając się w ciemnościach grudniowego wieczoru, chociaż nie było nawet godziny 20.
Siedziałam na podłodze i karmiłam Miszę specjalnymi świątecznymi smakołykami, kiedy zadzwonił mój telefon. Odblokowałam klawiaturę i odczytałam krótką wiadomość od nieznanego nadawcy.
Wszystkiego najlepszego z okazji świąt. Obyś już nigdy nie musiała płakać z powodu straconej pracy.
Aura anonimowości momentalnie się rozpłynęła. Po plecach przebiegł mi zimny dreszcz a na policzki wstąpiły rumieńce. Minął prawie miesiąc czasu, a on tak po prostu się do mnie odezwał i złożył mi życzenia świąteczne. Byłam święcie przekonana, że zapomniał o moim istnieniu, jak i o fakcie, że wziął ode mnie numer telefonu. A tu taka niespodzianka. Wzięłam kilka głębokich oddechów, mimowolnie uśmiechnęłam się do telefonu i odpisałam.
Dziękuję za życzenia. Tobie również życzę wszystkiego dobrego. A płaczu z powodu pracy nie przewiduję, bo dobrze mi idzie : )
Nie liczyłam na żadną odpowiedź, więc odłożyłam komórkę na biurko, położyłam się na podłodze i obserwowałam biegającego po dywanie Miszę. Nie minęła nawet minuta, kiedy usłyszałam odgłos wibracji. Z niedowierzaniem odczytałam kolejną wiadomość.
Cieszę się, że ułożyłaś sobie życie.
Nie świętujesz?
Zdziwiła mnie ta nagła chęć rozmowy. Sądziłam, że na życzeniach poprzestanie. Myliłam się, więc prewencyjnie zapisałam go sobie w kontaktach, gdzie odtąd figurował pod nazwą MATT. Co mogłam mu odpisać? Dla mnie oczywistym było, że takie dni spędzam samotnie, bo nie mam rodziny. Ale on nie musiał o tym wiedzieć.
Swoje urodziny mogę spędzać w taki sposób, jaki tylko sobie zażyczę.
Wysłałam, ale sekundę później żałowałam swojej decyzji. Chciałam cofnąć tę operację, ale sms został wysłany. Zaklęłam szpetnie pod nosem, wyrzucając sobie przy okazji własną głupotę.
Masz dzisiaj urodziny?! Powinienem złożyć Ci podwójne życzenia!
To jak spędzasz dzień swoich urodzin?
Przez dłuższą chwilę zastanawiałam się nad odpowiednią odpowiedzią. Szykowałam w myślach setki drobnych kłamstw. Ale zdecydowałam się napisać prawdę.
Tak, dwudzieste pierwsze.
Spędzam je z moim jeżem.
Odpowiedź nadeszła natychmiastowo.
Z jeżem? Doborowe towarzystwo : ) A rodzina, przyjaciele?
 - Dlaczego jesteś taki dociekliwy? – mruknęłam pod nosem.
Nie mam i nie mam. A Ty? Z tempa Twojego odpisywania wnioskuję, że też nie obchodzisz świąt w rodzinnym gronie.
Cisza. Matt nie odpisał. Przez 5 minut głupio wpatrywałam się w telefon, jakby to miało sprawić, że nadejdzie wiadomość z odpowiedzią. Ale ona nie nadeszła. Mój humor od razu uległ zmianie. Z umiarkowanego zadowolenia i radości przeszłam w stan melancholii, refleksji. Bardzo szybko weszłam w fazę smutku i niezadowolenia z życia. Nagle zaczęła doskwierać mi samotność, która towarzyszyła mi odkąd tylko sięgam pamięcią. Skuliłam się, przewróciłam na bok, ukryłam twarz w dłoniach i zaczęłam płakać. Było mi tak bardzo źle. Nie miałam nawet z kim porozmawiać na temat tego, co czuję. Czy kogokolwiek w ogóle interesuje to, co czuję? Ukrywam się ze wszystkim, to prawda. Ale nawet gdy kogoś poznaję, to nikt nie stara się mnie poznać, zgłębić tego, co się we mnie kryje. Ci ludzie po prostu znikają, bo jestem za mało towarzyska. Nie moja wina, że nie mam czasu na zabawę i szaleństwo. Jestem młoda, ale od zawsze musiałam myśleć jak dorosła. To takie niesprawiedliwe. Umrę, nie znając smaku młodzieńczego buntu, przygody, spontaniczności. Aż samej siebie jest mi żal. Dlaczego więc na co dzień oszukuję samą siebie? Dlaczego wmawiam sobie, że mimo wszystko jestem szczęśliwa i zadowolona z tego, co mam? Przecież posiadam nic. Mam tylko jeża, mojego małego Miszę. Leżałam na podłodze, wypłakując się w milczeniu. Byłam tym wszystkim tak przytłoczona, że nie wiedziałam, kiedy zasnęłam. Zapewne stało się to podczas szlochu, ponieważ rano obudziłam się w ciuchach, na dywanie i tuptającym mi koło nosa jeżykiem.
 - Misza, przepraszam, pewnie jesteś głodny – jęknęłam, podnosząc się z podłogi.
Zwierzątko niecierpliwie trącało mnie noskiem i spoglądało na mnie swymi ciemnymi oczkami. Nasypałam mu jedzenie, wymieniłam wodę a sama poszłam się kąpać. Zapełniłam wannę do połowy, zrobiłam pianę, zapaliłam pachnące świeczki, puściłam muzykę relaksacyjną i zanurzyłam się w wodzie. Spędziłam w łazience kolejne dwie godziny. Starałam się odprężyć, ale moje myśli cały czas wracały do wydarzeń z poprzedniego wieczoru. Co ja tak właściwie sobie myślałam? Dlaczego ja się rozpłakałam? Przecież to nie ma sensu. W ogóle się nie znamy. I po co pisałam o tym, że jestem samotna? Głupia ja. Z wiekiem robię się coraz bardziej sentymentalna i łaknę towarzystwa. Najgorsze, że szukam go nie tam, gdzie powinnam. Mam przecież współlokatorki, które konsekwentnie trzymam na dystans. Może powinnam wreszcie zburzyć ten mur i pozwolić im się poznać? Czy one mnie zrozumieją? W końcu różni nas praktycznie wszystko. Nie wiem. Naprawdę nie wiem.
Gdy już wystarczająco dużo czasu przeleżałam w wannie, owinęłam się ręcznikiem, rozczesałam wilgotne włosy i wróciłam do pokoju. Nieświadomie sięgnęłam po telefon i zauważyłam, że czekało na mnie kilka wiadomości.
Chyba sobie żartujesz z tym brakiem rodziny i przyjaciół, prawda?

Ashley, to był żart?

Śpisz?

Pewnie tak. Tylko wiesz, odpisz mi rano, że to nie było na poważnie.
Na mojej twarzy od razu pojawił się uśmiech. Odpisał! Ba! Przejął się! Ale mój optymizm nie trwał zbyt długo. Zatrzymaj swego rumaka. Chyba każdy człowiek by zareagował, gdybyś mu napisała, że święta, a przy okazji własne urodziny, spędzasz w samotności, bo nie masz nikogo. Zwiesiłam głowę, gdy tylko uprzytomniłam sobie bezcelowość tej emanacji radości. Nie mogłam się jednak powstrzymać przed odpisaniem na wiadomości.
To nie był żart. Nie mam przyjaciół. Moi rodzice nie żyją. Nie wiem nic o innych członkach rodziny, nigdy ich nie szukałam. Jestem tu sama. Tak chciało życie : )
Zagryzłam wargę, zastanawiając się, czy faktycznie chcę otrzymać odpowiedź na wysłanego właśnie smsa. Z jednej strony byłam ciekawa jego reakcji. Z drugiej natomiast nie przepadałam za otwartym przyznaniem się do tego, jak tragicznie maluje się moje życie.
To przykre. Nikt nie powinien być sam, zwłaszcza w święta.
Odpowiedź przyszła prawie natychmiast. Matt miał rację, nikt z nas nie zasługuje na samotność. I jak najbardziej jest to smutne. Ale taka była moja rzeczywistość, nie znałam niczego innego. Święta w towarzystwie innych dzieci w sierocińcu to nie to samo. Tamte dni upływały nam w milczeniu. Każdy starał się ukryć swój grobowy nastrój. Najbardziej przykre było to, kiedy oglądałam, jak moje koleżanki i moi koledzy odchodzili do nowych rodzin a ja cały czas tam tkwiłam. Nikt mnie nie chciał, a im się poszczęściło, bo dołączyli do rodzin. Nachmurzyłam się przez te rozmyślania. Wtem nadeszła kolejna wiadomość.
Może chciałabyś się spotkać skoro oboje jesteśmy sami w święta? ; )
O mało się nie przewróciłam. Usiadłam na łóżku i wpatrywałam się przez kilka sekund w ekran telefonu. Spotkanie?! Tego się nie spodziewałam. Właściwie to całkiem miło z jego strony. Tylko o czym moglibyśmy rozmawiać? I gdzie pójść? Cholera, wpadam w panikę a przecież nic się jeszcze nie stało. Wdech i wydech, Ashley. Zwyczajne zaproszenie. To nic, że nikt nigdy cię nigdzie nie zapraszał i to twój pierwszy raz. To nic, że nie umiesz się zachować. Jakoś to będzie. Będziesz miła, grzeczna, uśmiechnięta. Dasz radę. Dasz radę. Tylko najpierw odpisz! Pokręciłam głową, nie mogąc się nadziwić swojej głupocie.
Chętnie : ) Co proponujesz?
Gdzie się tak właściwie wychodzi na spotkania? Na kawę, herbatę? Jakieś ciastko? Może spacer? Cholera, jestem tak niedoświadczona w tych sprawach, że to aż żałosne. Przecież on się załamie, jak zacznie mnie poznawać. Może jednak to odwołam, wykręcę się chorobą lub pracą? Dawno nie byłam tak przerażona wizją spotkania z drugim człowiekiem.
Może przyjadę po Ciebie pojutrze? Pójdziemy na coś ciepłego do picia, dobre ciastko i porozmawiamy trochę. Co Ty na to?
Przyjechać po mnie? No i co teraz? Może umówię się z nim w innym miejscu? Zagryzłam wargę, zastanawiając się nad tym. Z drugiej strony wiedziałam, że teraz zima miała przybierać na sile. Więc szybko bym się przeziębiła, gdybym chodziła po dworze. Nie miałam czasu na chorowanie, nie było mnie na to stać.
Dobrze, przyjedź po mnie o 15. Adres wyślę Ci w kolejnej wiadomości. To do zobaczenia : )
Mimowolnie uśmiechnęłam się do samej siebie, dosyłając Mattowi swój adres. Może te święta wcale nie będą takie złe, jak zakładałam? Może to spotkanie cokolwiek uratuje? Mogę mieć nadzieję, ale nie powinnam się na nic nastawiać. Będzie tak, jak ma być. A jeśli coś pójdzie źle, to będzie to moja wina. Mój brak ogłady towarzyskiej się na mnie zemści. Czuję to. Nie, muszę przestać tak myśleć. Nie mogę z góry zakładać przebiegu tego spotkania. Podniosłam się z łóżka, ubrałam w wygodny sweter do kolan, ciepłe legginsy, grube skarpety i zaczęłam sprzątać całe mieszkanie. Dziewczyny wrócą do Kazania na sylwestra. Z tego co zrozumiałam, to chcą organizować całą zabawę u nas w mieszkaniu. Będę na tyle uprzejma, że ogarnę tutaj wszystko na ich przyjazd. Za kilka dni zrobię zakupy. Tylko co ja ze sobą zrobię na tę jedną noc? Przecież tutaj nie zostanę, bo ani nie zostałam zaproszona, ani nie mam ochoty na głośną domówkę. Może gdzieś się zatrzymam? Pójdę do jakiegoś motelu i w spokoju przesiedzę sobie ten wieczór? To chyba dobry pomysł. Chyba że jakimś cudem w niecały tydzień znajdę sobie jakieś plany. Włączyłam sobie muzykę i cicho podśpiewywałam kolejne piosenki, bujając się do rytmu i sprzątając kolejne szafki, blaty, myjąc podłogi, przechodząc z pomieszczenia do pomieszczenia.
Zeszło mi na tym kilka godzin, bo bałagan w pokojach moich współlokatorek był okropny. Ale gdy wreszcie się z tym uporałam, wróciłam do swoich czterech ścian. Wypuściłam Miszę, uzupełniłam jego zapasy jedzenia i sama wreszcie mogłam coś zjeść. Gdy pochłonęłam już swoje warzywa przyrządzone na parze, zabrałam się za czytanie. I tak upłynął mi cały dzień. Potem już tylko położyłam się spać. Rozmyślałam jeszcze trochę o tym spotkaniu, które miało nadejść. Próbowałam się nie przejmować, ale nie potrafiłam. W kółko zastanawiałam się nad tym, jak powinnam się ubrać, uczesać. Dobrze, że szybko nadszedł do mnie sen.

sobota, 19 grudnia 2015

Rozdział drugi

Z samego rana, jak każdego innego dnia tygodnia, wstałam bardzo wcześnie i poszłam na Uniwersytet. Zaraz po zajęciach poszłam prosto do knajpki, gdzie w nocy odbyłam swoją ostatnią zmianę. Otworzyłam drzwi, zdjęłam czapkę i od razu zorientowałam się, że jestem świadkiem dość ciekawej rozmowy. A obiektem dialogu byłam ja.
 - Pracowała tutaj w nocy – drążył uparcie wysoki brunet. – Na oko miała ze 170 centymetrów. Szczupła, ruda dziewczyna około dwudziestki.
 - Po co panu wiedzieć, kiedy ona tu będzie? – Pavel zmarszczył podejrzliwie brwi.
 - Chciałbym z nią chwilę porozmawiać i coś wyjaśnić – nalegał.
 - Ta dziewczyna już u nas nie pracuje – mój były szef odpowiedział po chwili namysłu. – Wczoraj był jej ostatni dzień – zauważył mnie kątem oka. – I nie wiem co teraz robi.
 - No trudno, sam ją znajdę – odwrócił się w moją stronę.
Szybko stanęłam do niego plecami, modląc się w duchu, by mnie nie zauważył. Ale jednocześnie chciałam, by jednak zwrócił na mnie uwagę. Sama nie wiem, czego pragnęłam bardziej. W każdym razie Amerykanin minął mnie bez słowa i wyszedł na dwór.
 - Przyszłam oddać klucze – zaczęłam niepewnie rozmowę.
 - Co się tutaj wczoraj działo, że ten facet tak uparcie o ciebie wypytywał?
 - Nic takiego. Przyszedł tutaj dosyć późno ze swoimi kolegami. Upili się, a ja zamówiłam im taksówkę, żeby zabrała ich do domów. Nie wiem, czego on może chcieć.
 - No dobrze, wierzę ci – Pavel uśmiechnął się do mnie. – Będzie nam ciebie brakować.
Mężczyzna zamknął mnie w silnym uścisku. Trwaliśmy tak przez dłuższą chwilę i to ja jako pierwsza się odsunęłam. Oddałam mu klucze i wyszłam na mroźne powietrze.
 - Tak myślałem, że to ty tam stałaś – wysoki brunet złapał mnie za ramię i nie pozwolił odejść.
 - Nie przypominam sobie, żebyśmy byli ze sobą na ty – próbowałam oswobodzić się z jego uścisku, ale nie potrafiłam. – O co panu chodzi?
 - Przede wszystkim chciałbym przeprosić za mojego kolegę. Jego zachowanie nie należało do najgrzeczniejszych.
 - Przywykłam – chciałam skrócić tę rozmowę do niezbędnego minimum. – Nie ma za co przepraszać.
 - Jest za co i nie powinnaś dawać się tak traktować – rozluźnił chwyt, ale jego oczy wpatrywały się we mnie uważnie. – Przepraszam też za to, że żaden z nas nie zareagował na jego… specyficzne zachowanie. Aleksey taki jest, dosyć porywczy – mruknął z dezaprobatą.
 - Będę o tym pamiętać, chociaż nie sądzę, byśmy się jeszcze kiedyś spotkali.
 - Zawsze jesteś taka sceptyczna? – uśmiechnął się szeroko.
 - Jestem realistką, a teraz przepraszam, ale śpieszę się do pracy – nie podzielałam jego nagłej zmiany nastroju.
 - Zamieniłaś jedną knajpę na drugą? – pytająco uniósł brew ku górze.
 - Nie. To było tylko rozwiązanie doraźne. Miłego dnia życzę – pożegnałam się i ruszyłam w swoją stronę.
 - Zdradzisz mi chociaż swoje imię? – zawołał za mną.
Odwróciłam się przez ramię, posłałam mu kwaśny uśmiech i skręciłam w prawo, kierując się w stronę hotelu. Nie uszłam nawet 200 metrów i już zaczęłam nienawidzić samej siebie. Ty idiotko! Przecież ten facet ewidentnie ci się spodobał. A ty co? Trzymasz go na dystans, udajesz wielce tajemniczą i nawet nie podajesz mu swojego imienia. Co ty sobie w ogóle myślałaś?! A może on był mną zainteresowany? Jako jedyny w całym moim życiu coś we mnie dojrzał? Nie, to niemożliwe. Coś sobie uroiłam. On tylko chciał być grzeczny, pokazać, że dobrze go wychowano i to tyle. Zwykła kurtuazja. Ash, jak mogłaś sobie pomyśleć, że może mu chodzić o coś więcej? Zapamiętaj sobie wreszcie, masz się poświęcić nauce bez końca. Innej drogi dla ciebie nie ma. Wiesz przecież, że będziesz samotna. Wiedziałaś to od momentu, kiedy z sierocińca odchodzili twoi przyjaciele, którzy zostali adoptowani. A ty byłaś tam do osiągnięcia pełnoletności. Nikt cię nie chciał i nikt cię nie zechce. Obudź się i zejdź na ziemię. Podczas takiego karcenia siebie, bardzo szybko dotarłam na miejsce. Weszłam do środka tylnymi drzwiami, przeznaczonymi dla personelu. Przebrałam się w roboczy uniform, poszłam do nowej kierowniczki na odprawę i wzięłam się do pracy. Przez kolejne 6 godzin starałam się nie myśleć o niebieskookim Amerykaninie. Usilnie próbowałam wyrzucić go ze swoich myśli, ale nie potrafiłam. Jego uśmiech wracał do mnie już po kilku sekundach, a w uszach cały czas brzmiał mi tembr jego głosu. Nie umiałam przestać o nim myśleć, chociaż nie wiedziałam nawet jak się nazywa. Wzrastała we mnie frustracja i irytacja względem samej siebie. Byłam przekonana, że kolejny raz już go nie spotkam. Do trzech razy sztuka, a ja swoją szansę zmarnowałam. Musiałam się z tym pogodzić. Z takim przeświadczeniem zakończyłam swoją zmianę. Wróciłam do szatni, przebrałam się w swoje ciuchy i wyszłam na dwór.
Było już kompletnie ciemno, a temperatura spadła poniżej zera. Chociaż byłam ciepło ubrana, bardzo doskwierał mi mróz. Opatuliłam się szczelniej szalikiem i ruszyłam powoli w kierunku przystanku autobusowego. Nie miałam siły na pieszą przechadzkę. Usiadłam więc na chybotliwej ławce, ciesząc się z tego, że chociaż wiata nie była dziurawa. Czekałam 10 minut, 20, a autobus nie nadjeżdżał. Spojrzałam najpierw na zegarek, potem na rozkład jazdy i dotarło do mnie, że mam przed sobą jeszcze pół godziny czekania. Miałam ogromną ochotę, by rozpłakać się z bezradności, ale jakimś cudem wzięłam się w garść. Zadecydowałam, że prędzej dotrę do domu pieszo, więc wstałam i rozpoczęłam wędrówkę do domu. Gdy przechodziłam przez ulicę, drogę zajechało mi srebrne Volvo. Zamarłam na moment. Gdy chciałam wypuścić powietrze z płuc i kontynuować swoją przechadzkę, okno od strony kierowcy opuściło się.
 - Wsiadaj, podwiozę cię do domu.
Myślałam, że miałam jakieś przywidzenia. Za kierownicą samochodu siedział tajemniczy on. Wahałam się tylko przez kilka sekund. Obeszłam auto dookoła i usiadłam na miejscu pasażera. Zapięłam pasy i rozkoszowałam się ciepłym wnętrzem pojazdu.
 - Dziękuję – wyszeptałam nieśmiało. – Ale wcale nie musiał pan tego robić.
 - Nie mów do mnie „pan”, bo czuję się staro. Jestem Matt. Podałbym ci rękę, ale prowadzę – zaśmiał się szczerze.
 - Ashley – odpowiedziałam z uśmiechem. – Mam uznać nasze spotkanie za przypadek?
 - Chyba nie podejrzewasz mnie o to, że cię śledzę?
 - Ja tego nie powiedziałam.
 - Gdzie mam cię wysadzić? – zapytał, zatrzymując się na światłach.
Zabierz mnie do siebie. Zaniemówiłam, zaskoczona swoimi myślami. Było mi trochę wstyd, prosić go o podwiezienie mnie do najgorszej części miasta. Ale z drugiej strony, dlaczego miałabym się przejmować jego możliwą reakcją? Co się ze mną działo?
 - Ashley? – wyrwał mnie z zamyślenia. – Podasz mi adres?
 - Tak, przepraszam, zamyśliłam się – odparłam lekko zakłopotana. – Wystarczy mi, że zatrzymasz się przy starej cerkwi. Stamtąd już doję pieszo.
 - Mieszkasz aż tak daleko? Rodzice robią ci krzywdę, jesteś młoda, powinnaś być blisko centrum – najwyraźniej nie był świadomy tego, jak fatalna była to okolica.
 - Nie narzekam. Poza tym, to chyba kwestia przyzwyczajenia – odpowiedziałam wymijająco.
Kolejne minuty jechaliśmy w kompletnej ciszy. Matt zdecydował się ją przerwać.
 - Czym się zajmujesz?
 - Jestem studentką medycyny. Kończę trzeci rok.
 - Ambitnie.
Mruknęłam tylko w odpowiedzi. Nasza rozmowa nie kleiła się za bardzo, dlatego ze swojej strony postawiłam na milczenie. Chyba gorzej już być nie mogło.
 - Co robisz w Rosji, skoro słychać, że pochodzisz ze Stanów? – wyrwało mi się.
 - Pracuję. A co ty robisz w Kazaniu? Masz przecież angielskie imię.
 - Moi rodzice emigrowali do Rosji w poszukiwaniu pracy.
 - Skąd tutaj przybyli?
 - Z Francji.
Znowu nastąpiła niezręczna cisza, która wręcz kaleczyła mi uszy. Chciałam, żebyśmy jak najszybciej dojechali pod wskazane przeze mnie miejsce. Chciałam przed nim uciec i schować się w swoim małym pokoju. Chciałam zniknąć. Na szczęście moje życzenie zostało wysłuchane. Volvo zatrzymało się na parkingu przed kościołem. Odpięłam pas i szykowałam się do wyjścia. Gdy otwierałam usta, by wyrazić swoją wdzięczność oraz podziękowania, Matt mnie uprzedził.
 - Dałabyś mi jakiś kontakt do siebie? Numer telefonu, dane do odnalezienia cię na portalach społecznościowych?
 - Moment.
Wyjęłam z kieszeni stary paragon. Zapisałam na nim swój numer telefonu i podałam go Mattowi.
 - Dziękuję bardzo za podwózkę – uśmiechnęłam się do niego na pożegnanie, trzasnęłam za sobą drzwiami i ruszyłam w drogę do domu przez śnieg.
Gdy już wdrapałam się na najwyższe piętro starej kamienicy i przekroczyłam próg mieszkania, poczułam burczenie w brzuchu. Zrzuciłam odzienie wierzchnie i skierowałam się do kuchni, gdzie siedziała zamyślona Roza.
 - Cześć, czy coś się stało? – zaczęłam rozmowę, wyrywając blondynkę z innego świata.
 - Igor mnie rzucił – rzuciła mi się na szyję i zaczęła płakać.
 - Ale jak to? – byłam w szoku. Przecież zawsze byli zgraną parą.
 - Powiedział mi dzisiaj, że – jej szloch przeszedł w histeryczny spazm. – Że był ze mną tylko dlatego, że jestem dobra w łóżku. A i tak cały czas mnie zdradzał.
Nie wiedziałam co powiedzieć. Rozalka była tym wszystkim wstrząśnięta. Wiedziałam, że Igor był całym jej światem. Jeżeli mnie pamięć nie myliła, to nawet planowali wspólną przyszłość, kupno mieszkania po studiach. A to wszystko okazało się być kłamstwem i runęło w gruzach.
 - Wszystko będzie dobrze, ułożysz sobie życie bez niego, znajdziesz kogoś nowego, lepszego. Ktoś, kto się o ciebie zatroszczy w odpowiedni sposób i dla kogo będziesz najważniejsza – przytuliłam ją mocniej.
 - Ash, zawsze można na ciebie liczyć – pociągnęła nosem. – Jesteś taka miła, życzliwa, mądra i ambitna.
 - Nie przesadzaj, bo się zarumienię – skorzystałam z okazji i obróciłam to w żart. Chyba poskutkowało, bo Roza się zaśmiała.
 - Masz dzisiaj coś w planach? – zapytała z nadzieją w głosie.
Powinnam się uczyć, co oczywiste. Albo chociaż coś przeczytać. Czułam się jednak w obowiązku spędzić ten czas ze swoją współlokatorką.
 - Mam pudełko lodów czekoladowych w zamrażarce. Może obejrzymy jakiś film? – zaproponowałam.
Blondynce bardzo przypadł do gustu ten pomysł. Poszłyśmy do jej przestronnego pokoju. Przyniosłyśmy sobie jedzenie, picie, ułożyłyśmy się wygodnie na łóżku i rozpoczęłyśmy maraton z filmami komediowymi, które Roza uwielbiała oglądać. W trakcie drugiego seansu moja koleżanka zasnęła. Ostrożnie wyplątałam się z jej objęć, przykryłam ją kołdrą, posprzątałam cały bałagan, wyłączyłam telewizor i wyszłam. Pozmywałam wszystkie naczynia i wróciłam do swojego ciasnego pokoiku. Otworzyłam klatkę i wypuściłam Miszę, żeby pobiegał sobie po nieco większej przestrzeni. Ale mały jeż chyba wyczuł moje złe samopoczucie, bo podbiegł do mnie i zaczął trącać mnie noskiem. Wzięłam go na rękę i położyłam się z nim na łóżku.
 - Misza, ja nie wiem co się ze mną ostatnio dzieje. I jeszcze ten Amerykanin. Matt. Czego on ode mnie chce? Nikt nigdy wcześniej się mną nie interesował. Nie mam kolegów, nawet takich ze studiów, bo przecież trzymam się na uboczu.
Jeżyk wpatrywał się we mnie swoimi oczkami po czym rozpoczął wędrówkę wzdłuż materaca.
 - Masz rację, czym ja się w ogóle przejmuję. Przecież on i tak nigdy nie zadzwoni ani nie napisze. Jestem po prostu głupią i naiwną dziewczyną.

Misza prychnął i kontynuował swoje zajęcie, tuptając dookoła mnie. Ja natomiast przebrałam się w pidżamę. Próbowałam znaleźć sobie jakieś zajęcie, ale łapałam się na tym, że cały czas spoglądam na telefon. Kręciłam z niedowierzania głową, karcąc się za własną głupotę. Zdecydowałam się wyłączyć telefon i po prostu położyć się spać. Wsadziłam Miszę do klatki, zgasiłam światło i poszłam spać. Bardzo długo przewracałam się z boku na bok, aż wreszcie zasnęłam.

niedziela, 13 grudnia 2015

Rozdział pierwszy

Ostatnia nocka w pracy. Było mi trochę szkoda, bo bardzo zżyłam się z ekipą, ale z drugiej strony kochałam pracować w hotelu. Tak, może to się wydawać absurdalne, ale zadowalało mnie to – studentkę medycyny. Ale zostałam wychowana tak, że żadnej pracy się nie bałam, łapałam się wszystkiego, co było dostępne. Nie było mnie stać na wybrzydzanie.
Było już późno, zbliżała się północ. Jeszcze tylko dwie godziny i będę mogła położyć się spać. Rano tu wrócę, oddam klucze i się pożegnam z szefostwem. Na noc zostałam w knajpce sama, bo Elena musiała wrócić wcześniej do domu. To był środek tygodnia i nie spodziewałam się wielkiego ruchu, dlatego zgodziłam się zostać w pojedynkę do zamknięcia. Zaparzyłam sobie herbaty i siedziałam za ladą, czytając swoje notatki na poranne zajęcia. Gdy tak zapamiętywałam kolejne łacińskie nazwy, drzwi otworzyły się na oścież i wpuściły do środka mroźne powietrze. Otuliłam się szczelniej swetrem i odwróciłam się w stronę wejścia. Do pomieszczenia weszła grupa kilku wysokich mężczyzn. Głośno o czymś dyskutowali i byli wyraźnie szczęśliwi. Jeden z nich podszedł do mnie, poprosił o 6 kieliszków i dwie butelki wódki, po czym wrócił do kolegów, którzy zdążyli zsunąć ze sobą dwa stoły, rozsiadając się przy nich wygodnie. Wzięłam z lodówki dwie butelki, na tacy ułożyłam kieliszki i zaniosłam to wszystko do ich stolików. Rozstawiłam wszystko jak należy i oddaliłam się cicho na swoje miejsce. Darowałam sobie włączenie jakiejkolwiek muzyki, bo panowie zachowywali się na tyle głośno, że nie zwróciliby na to uwagi.
 - Przynieś nam jeszcze jakieś przekąski! – krzyknął blondyn, który zamawiał wódkę.
Grzecznie spełniłam jego kolejną prośbę i znowu wróciłam do notatek.
 - Co tam tak siedzisz i czytasz? – dopytywał ten sam mężczyzna. – Weź sobie piwo i się do nas dosiądź – uśmiechnął się szeroko.
 - Nie, dziękuję – odpowiedziałam grzecznie.
 - Aleksey, ona jest zajęta – westchnął z dezaprobatą ciemnoskóry chłopak.
 - Ale ja bym sobie życzył, żeby ona tu z nami siedziała! – wrzasnął oburzony i uderzył pięścią o stolik.
Trochę się przestraszyłam, dlatego zebrałam teczkę z kartkami i dosiadłam się do nich.
 - Przynieś sobie kieliszek to ci poleję – zarządził.
Nie miałam zamiaru wpaść w kłopoty, dlatego szybko pobiegłam do baru, przyniosłam kieliszek i usiadłam na brzegu stołu. Aleksey nalał mi wódki do pełna i spojrzał na mnie jednoznacznie. Jego koledzy wpatrywali się we mnie z mieszanymi uczuciami. Wynikało z nich, że lepiej dla mnie, gdybym spełniła prośbę ich przyjaciela. Przełknęłam głośno ślinę i ledwo umoczyłam usta w przezroczystej cieczy. Blondyn ucieszył się, klasnął w dłonie, a z telefonu, który wyjął z kieszeni, puścił jakąś głośną muzykę. Odczekałam cierpliwie kilka minut i wróciłam cicho na miejsce za ladą. Nikt z biesiadujących nie zwrócił na mnie uwagi. Na kolejną godzinę pogrążyłam się w nauce we względnym spokoju. Ze świata układu kostnego wyrwał mnie dość mocny chwyt za lewy bark. Poderwałam się i ujrzałam przed sobą twarz tego namolnego blondyna.
 - Miałaś z nami siedzieć – wycedził przez zęby, a jego twarz była cała czerwona ze złości.
Nie potrafiłam wydobyć z siebie nawet najmniejszego dźwięku, tak bardzo sparaliżował mnie strach. Co gorsza, żaden z jego kolegów nie zareagował. Wszyscy wpatrywali się w nas i oczekiwali szybkiego rozwiązania sprawy.
 - Co to za papiery? – zapytał, zgniatając w pięści część moich notatek.
 - Notatki z zajęć – wyszeptałam. – Uczyłam się.
 - Dzisiaj nie ma czasu na naukę – porwał zapisane kartki na małe kawałeczki. – Dzisiaj się bawimy – zaśmiał mi się prosto w twarz.
 - Najpierw muszę tu posprzątać – odpowiedziałam nieco pewniejszym głosem.
Aleksey poklepał mnie po włosach i wrócił do kolegów. Z jednej strony byłam przerażona, ale z drugiej byłam w pełni świadoma tego, że to wszystko jest winą alkoholu. Widziałam przecież, że w ekspresowym tempie opróżnili dwie butelki, by poprosić o kolejne. Zbliżała się też pora zamknięcia lokalu. Poszłam do składziku po miotłę oraz zmiotkę i zabrałam się za sprzątanie togo, co pozostało z moich notatek o tkankach. Dziesiątki kawałeczków wiedzy wylądowały w śmietniku. Z ciężkim sercem wróciłam na salę i przyglądałam się sześciu mężczyznom. Poznałam imiona czterech z nich: Viktor, Wilfredo, Aleksey i Teodor. Viktor był najmłodszym z całego tego towarzystwa. Zakładałam, że mógł być w tym samym wieku co ja. Pozostałych dwóch nie widziałam, bo siedzieli tyłem do mnie. Kiedy tak próbowałam rozgryźć, kim są ci wysocy mężczyźni, podszedł do mnie Wilfredo i zapłacił za wszystko, posyłając mi przy tym uśmiech pełen współczucia. Pożegnał się ze mną po angielsku i wyszedł. Reszta towarzystwa jednak nadal siedziała przy stole. Robiło się już naprawdę późno i bardzo chciałam wracać do domu. Miałam jeszcze do posprzątania lokal, a oni nadal siedzieli, upijając się coraz bardziej. Musiałam coś zrobić, być stanowcza. Zebrałam się w sobie na odwagę, zacisnęłam dłonie w pięści i podeszłam do nich.
 - Przepraszam bardzo, ale muszę panów wyprosić. Lokal powinien być zamknięty pół godziny temu.
Aleksey spojrzał na mnie gniewnie i próbował coś powiedzieć, ale był tak pijany, że ust wytoczył mu się niezrozumiały bełkot.
 - Zadzwonię zaraz po taksówkę, która zabierze panów do domu – dodałam nieco milszym tonem.
Odeszłam od nich, ale czyjaś dłoń zatrzymała mnie na moment. Odwróciłam się i ujrzałam przed sobą znajomą twarz.
 - Przepraszam za kolegów, trochę stracili nad sobą kontrolę po dzisiejszym dniu – uśmiechnął się przepraszająco.
 - Nic się nie stało – wydukałam trochę zdezorientowana.
 - I dzięki za to, że załatwisz nam taksówkę.
 - Na tym też polega moja praca – jego amerykański akcent wywiercał mi dziurę w mózgu.

Posłałam mu coś, co było cieniem uśmiechu. Oddaliłam się trochę, by głośna rozmowa nie zagłuszyła mi połączenia z centa taksówek. Na szczęście dyspozytorka powiedziała, że za dwie minuty transport będzie czekał pod drzwiami lokalu. Odetchnęłam głośno po rozłączeniu się. Wróciłam do pijanego towarzystwa i poinformowałam ich o zbliżającej się taksówce. Pomogłam im założyć płaszcze, wyprowadzić Teodora na dwór i przekonać go do tego, że to pora na powrót do domu. Ostatnim wsiadającym do pojazdu był ten uprzejmy Amerykanin, który pożegnał się ze mną po angielsku, życzył mi spokojnej nocy oraz bezpiecznego powrotu do domu. Odpowiedziałam mu milczeniem. Wróciłam do knajpki i wzięłam się za sprzątanie. Umyłam podłogi, przetarłam stoliki, pomyłam wszystkie naczynia, osuszyłam je i poukładałam na półkach. Porozstawiałam krzesła, uzupełniłam zapasy serwetek i zamknęłam drzwi na klucz. Poprawiłam szalik, zajrzałam do torebki, by upewnić się, czy wszystko zabrałam i ruszyłam w drogę do mieszkania. Przez cały ten czas zastanawiałam się, skąd ja znałam twarz tego mężczyzny. Te oczy, ten uśmiech, nawet akcent był mi znajomy. Już go kiedyś spotkałaś, Ash, pomyśl, zastanów się. Nie potrafiłam przywołać odpowiedniego wspomnienia. Gdy dotarłam do swojego pokoju i przebrałam się w pidżamę, chciałam opisać tę noc w swoim dzienniku, ale byłam na to zbyt zmęczona. Bezmyślnie przewracałam kolejne kartki, szukając nie wiadomo czego. Aż wreszcie natrafiłam na wpis sprzed dwóch miesięcy, z dnia, w którym mnie zwolniono. To on. To ten sam mężczyzna, który próbował mnie pocieszyć. Nie wiem dlaczego, ale bardzo podekscytował mnie fakt, że rozwiązałam tę zagadkę. Z czego ja się tak cieszę? Spotkałam go przypadkiem. Nigdy więcej się nie zobaczymy. Kazań jest dużym miastem. On i tak pewnie mnie nie skojarzył. Głupia jesteś. Lepiej kładź się spać, bo rano nie wstaniesz. Wysłuchałam samej siebie i od razu zasnęłam, tak bardzo byłam zmęczona.