niedziela, 13 grudnia 2015

Rozdział pierwszy

Ostatnia nocka w pracy. Było mi trochę szkoda, bo bardzo zżyłam się z ekipą, ale z drugiej strony kochałam pracować w hotelu. Tak, może to się wydawać absurdalne, ale zadowalało mnie to – studentkę medycyny. Ale zostałam wychowana tak, że żadnej pracy się nie bałam, łapałam się wszystkiego, co było dostępne. Nie było mnie stać na wybrzydzanie.
Było już późno, zbliżała się północ. Jeszcze tylko dwie godziny i będę mogła położyć się spać. Rano tu wrócę, oddam klucze i się pożegnam z szefostwem. Na noc zostałam w knajpce sama, bo Elena musiała wrócić wcześniej do domu. To był środek tygodnia i nie spodziewałam się wielkiego ruchu, dlatego zgodziłam się zostać w pojedynkę do zamknięcia. Zaparzyłam sobie herbaty i siedziałam za ladą, czytając swoje notatki na poranne zajęcia. Gdy tak zapamiętywałam kolejne łacińskie nazwy, drzwi otworzyły się na oścież i wpuściły do środka mroźne powietrze. Otuliłam się szczelniej swetrem i odwróciłam się w stronę wejścia. Do pomieszczenia weszła grupa kilku wysokich mężczyzn. Głośno o czymś dyskutowali i byli wyraźnie szczęśliwi. Jeden z nich podszedł do mnie, poprosił o 6 kieliszków i dwie butelki wódki, po czym wrócił do kolegów, którzy zdążyli zsunąć ze sobą dwa stoły, rozsiadając się przy nich wygodnie. Wzięłam z lodówki dwie butelki, na tacy ułożyłam kieliszki i zaniosłam to wszystko do ich stolików. Rozstawiłam wszystko jak należy i oddaliłam się cicho na swoje miejsce. Darowałam sobie włączenie jakiejkolwiek muzyki, bo panowie zachowywali się na tyle głośno, że nie zwróciliby na to uwagi.
 - Przynieś nam jeszcze jakieś przekąski! – krzyknął blondyn, który zamawiał wódkę.
Grzecznie spełniłam jego kolejną prośbę i znowu wróciłam do notatek.
 - Co tam tak siedzisz i czytasz? – dopytywał ten sam mężczyzna. – Weź sobie piwo i się do nas dosiądź – uśmiechnął się szeroko.
 - Nie, dziękuję – odpowiedziałam grzecznie.
 - Aleksey, ona jest zajęta – westchnął z dezaprobatą ciemnoskóry chłopak.
 - Ale ja bym sobie życzył, żeby ona tu z nami siedziała! – wrzasnął oburzony i uderzył pięścią o stolik.
Trochę się przestraszyłam, dlatego zebrałam teczkę z kartkami i dosiadłam się do nich.
 - Przynieś sobie kieliszek to ci poleję – zarządził.
Nie miałam zamiaru wpaść w kłopoty, dlatego szybko pobiegłam do baru, przyniosłam kieliszek i usiadłam na brzegu stołu. Aleksey nalał mi wódki do pełna i spojrzał na mnie jednoznacznie. Jego koledzy wpatrywali się we mnie z mieszanymi uczuciami. Wynikało z nich, że lepiej dla mnie, gdybym spełniła prośbę ich przyjaciela. Przełknęłam głośno ślinę i ledwo umoczyłam usta w przezroczystej cieczy. Blondyn ucieszył się, klasnął w dłonie, a z telefonu, który wyjął z kieszeni, puścił jakąś głośną muzykę. Odczekałam cierpliwie kilka minut i wróciłam cicho na miejsce za ladą. Nikt z biesiadujących nie zwrócił na mnie uwagi. Na kolejną godzinę pogrążyłam się w nauce we względnym spokoju. Ze świata układu kostnego wyrwał mnie dość mocny chwyt za lewy bark. Poderwałam się i ujrzałam przed sobą twarz tego namolnego blondyna.
 - Miałaś z nami siedzieć – wycedził przez zęby, a jego twarz była cała czerwona ze złości.
Nie potrafiłam wydobyć z siebie nawet najmniejszego dźwięku, tak bardzo sparaliżował mnie strach. Co gorsza, żaden z jego kolegów nie zareagował. Wszyscy wpatrywali się w nas i oczekiwali szybkiego rozwiązania sprawy.
 - Co to za papiery? – zapytał, zgniatając w pięści część moich notatek.
 - Notatki z zajęć – wyszeptałam. – Uczyłam się.
 - Dzisiaj nie ma czasu na naukę – porwał zapisane kartki na małe kawałeczki. – Dzisiaj się bawimy – zaśmiał mi się prosto w twarz.
 - Najpierw muszę tu posprzątać – odpowiedziałam nieco pewniejszym głosem.
Aleksey poklepał mnie po włosach i wrócił do kolegów. Z jednej strony byłam przerażona, ale z drugiej byłam w pełni świadoma tego, że to wszystko jest winą alkoholu. Widziałam przecież, że w ekspresowym tempie opróżnili dwie butelki, by poprosić o kolejne. Zbliżała się też pora zamknięcia lokalu. Poszłam do składziku po miotłę oraz zmiotkę i zabrałam się za sprzątanie togo, co pozostało z moich notatek o tkankach. Dziesiątki kawałeczków wiedzy wylądowały w śmietniku. Z ciężkim sercem wróciłam na salę i przyglądałam się sześciu mężczyznom. Poznałam imiona czterech z nich: Viktor, Wilfredo, Aleksey i Teodor. Viktor był najmłodszym z całego tego towarzystwa. Zakładałam, że mógł być w tym samym wieku co ja. Pozostałych dwóch nie widziałam, bo siedzieli tyłem do mnie. Kiedy tak próbowałam rozgryźć, kim są ci wysocy mężczyźni, podszedł do mnie Wilfredo i zapłacił za wszystko, posyłając mi przy tym uśmiech pełen współczucia. Pożegnał się ze mną po angielsku i wyszedł. Reszta towarzystwa jednak nadal siedziała przy stole. Robiło się już naprawdę późno i bardzo chciałam wracać do domu. Miałam jeszcze do posprzątania lokal, a oni nadal siedzieli, upijając się coraz bardziej. Musiałam coś zrobić, być stanowcza. Zebrałam się w sobie na odwagę, zacisnęłam dłonie w pięści i podeszłam do nich.
 - Przepraszam bardzo, ale muszę panów wyprosić. Lokal powinien być zamknięty pół godziny temu.
Aleksey spojrzał na mnie gniewnie i próbował coś powiedzieć, ale był tak pijany, że ust wytoczył mu się niezrozumiały bełkot.
 - Zadzwonię zaraz po taksówkę, która zabierze panów do domu – dodałam nieco milszym tonem.
Odeszłam od nich, ale czyjaś dłoń zatrzymała mnie na moment. Odwróciłam się i ujrzałam przed sobą znajomą twarz.
 - Przepraszam za kolegów, trochę stracili nad sobą kontrolę po dzisiejszym dniu – uśmiechnął się przepraszająco.
 - Nic się nie stało – wydukałam trochę zdezorientowana.
 - I dzięki za to, że załatwisz nam taksówkę.
 - Na tym też polega moja praca – jego amerykański akcent wywiercał mi dziurę w mózgu.

Posłałam mu coś, co było cieniem uśmiechu. Oddaliłam się trochę, by głośna rozmowa nie zagłuszyła mi połączenia z centa taksówek. Na szczęście dyspozytorka powiedziała, że za dwie minuty transport będzie czekał pod drzwiami lokalu. Odetchnęłam głośno po rozłączeniu się. Wróciłam do pijanego towarzystwa i poinformowałam ich o zbliżającej się taksówce. Pomogłam im założyć płaszcze, wyprowadzić Teodora na dwór i przekonać go do tego, że to pora na powrót do domu. Ostatnim wsiadającym do pojazdu był ten uprzejmy Amerykanin, który pożegnał się ze mną po angielsku, życzył mi spokojnej nocy oraz bezpiecznego powrotu do domu. Odpowiedziałam mu milczeniem. Wróciłam do knajpki i wzięłam się za sprzątanie. Umyłam podłogi, przetarłam stoliki, pomyłam wszystkie naczynia, osuszyłam je i poukładałam na półkach. Porozstawiałam krzesła, uzupełniłam zapasy serwetek i zamknęłam drzwi na klucz. Poprawiłam szalik, zajrzałam do torebki, by upewnić się, czy wszystko zabrałam i ruszyłam w drogę do mieszkania. Przez cały ten czas zastanawiałam się, skąd ja znałam twarz tego mężczyzny. Te oczy, ten uśmiech, nawet akcent był mi znajomy. Już go kiedyś spotkałaś, Ash, pomyśl, zastanów się. Nie potrafiłam przywołać odpowiedniego wspomnienia. Gdy dotarłam do swojego pokoju i przebrałam się w pidżamę, chciałam opisać tę noc w swoim dzienniku, ale byłam na to zbyt zmęczona. Bezmyślnie przewracałam kolejne kartki, szukając nie wiadomo czego. Aż wreszcie natrafiłam na wpis sprzed dwóch miesięcy, z dnia, w którym mnie zwolniono. To on. To ten sam mężczyzna, który próbował mnie pocieszyć. Nie wiem dlaczego, ale bardzo podekscytował mnie fakt, że rozwiązałam tę zagadkę. Z czego ja się tak cieszę? Spotkałam go przypadkiem. Nigdy więcej się nie zobaczymy. Kazań jest dużym miastem. On i tak pewnie mnie nie skojarzył. Głupia jesteś. Lepiej kładź się spać, bo rano nie wstaniesz. Wysłuchałam samej siebie i od razu zasnęłam, tak bardzo byłam zmęczona.

2 komentarze:

  1. Spiruś jaki nerwus. Zachłanny chłopczyk, któremu zachciało się rządzić, biedna Ash musiała być na jego wszystkie zachcianki. Przynieś wódkę, żarcie, posiedź z nami.
    Może to i lepiej, że zgodziła się na to, co jej kazał, bo spity Spirytusow to nic przyjemnego i mógłby zrobić jej krzywdę.
    Tylko szkoda, że jej podarł te notatki, na jej miejscu nie wybaczyłabym mu tego.

    Dobry pomysł z tą taksówką, przecież niektórzy z nich to pewnie nie byliby w stanie doczołgać się do domów (tak, mam tu na myśli naszego blond przyjaciela z Rosji).

    Mefju tutaj jest taki kochany. :)
    Ale oni jeszcze się spotkają ze sobą, prawda? :)

    Kocham Cię, siostro. <3 :*

    OdpowiedzUsuń