piątek, 4 grudnia 2015

Wstęp

Dzisiaj pierwszy dzień października. Niedługo minie mi kolejny rok. Oby tylko nie dłużył mi się tak bardzo, jak dzisiejszy dzień. Na uczelni do 14, a potem praca do 22. Zaraz wskoczę pod prysznic, nim współlokatorki na to wpadną i wracam do nauki i licencjatu. Sama się sobie dziwię, gdzie ja znajduję na to wszystko siłę. Może to i dobrze, że wystarczają mi 3 godziny snu? Inaczej byłoby ze mną krucho.
Marina powiedziała, że razem z siostrami wraca na weekend do rodziców. Czyli zostanę sama. Ale czy robi mi to jakąkolwiek różnicę? Większość czasu spędzę w pracy i przy książkach. No i staż. Kompletnie o nim zapomniałam! Przecież zaczynam za 2 dni! Tak to jest, jak się przez jeden dzień zapomni zajrzeć do kalendarza.
Wszystko jest bez zmian. Tylko czasu coraz mniej. Zbliżają się moje urodziny, a że ostatnio nauka idzie mi bardzo dobrze, to może zacznę się rozglądać za jakimś prezentem dla siebie? Chyba zasłużyłam. Misza też zasłużył. No tak, dzisiaj mam mu posprzątać w klatce. Kalendarz nie kłamie.
Nawet nie mam czasu na pisanie we własnym dzienniku. Trochę to smutne.

Odłożyłam na bok swój zeszyt i zabrałam się za sprzątanie klatki mojego małego przyjaciela. Misza, bo to właśnie o niego chodzi, jest najbliższym mi stworzeniem na ziemi. Mój maleńki jeżyk. Przy okazji powtarzałam sobie w myślach wszystko to, czego uczyłam się podczas zajęć. Semestr miał się ku końcowi a ja potrzebowałam bardzo dobrych ocen. Nie tyle dla własnej satysfakcji co dla stypendium. Bez niego nie dałabym sobie rady. Wiedziałam o tym, więc ciężko pracowałam na same piątki. Niestety mroźna aura, która zawisła nad Kazaniem mi tego nie ułatwiała. Byłam zmęczona, gdy wsadzałam Miszę do czystej już klatki. Nasypałam mu jedzenie, uzupełniłam zapas wody i poszłam się kąpać. Nie miałam czasu na jakieś moczenie się w wannie. Zrobiłam co miałam zrobić, szybko umyłam włosy, przebrałam się z ciepłą pidżamę i wróciłam do swojego małego pokoiku. Mała szafa, komoda, jednoosobowe łóżko, biurko i krzesło. Usiadłam na łóżku, wyciągnęłam z torby stos książek, zapaliłam lampkę i zabrałam się za uzupełnianie swojej wiedzy. W przerwie między szukaniem odpowiednich rozdziałów nastawiłam sobie budzik i ustawiłam przypomnienie o godzinie wyjścia do pracy. Moja kierowniczka chciała, żebym przyszła nieco wcześniej. Dziwne, coś takiego nigdy wcześniej mi się nie przydarzyło. Upiłam łyk kawy i pogrążyłam się w rozmyślaniach. Dziewczyny mówiły coś o podwyżkach, zwolnieniach, awansach. Ale mnie to raczej nie dotyczy. Bo i dlaczego? Dowiem się jutro, nie ma co teraz się nad tym głowić. Muszę się skupić na neurochirurgii. I z tym przeświadczeniem wróciłam do lektury. Dopiero o 4 rano położyłam się spać.

Budzik zadzwonił o szóstej, a ja nie miałam siły wstać z łóżka. Wstawaj, Ash, musisz iść na uczelnię. Nie ma, że boli. To Twój obowiązek. I jakimś cudem wykrzesałam z siebie energię. Wynurzyłam się spod kołdry i od razu owinęłam ciepłym szlafrokiem. Nieszczelne okna w pokoju mocno dawały się we znaki o tej porze roku. Ale przecież kocham zimę, to moja pora roku. No i przez 20 lat przywykłam do życia na tej dość mroźnej ziemi. Zjadłam szybkie śniadanie, ogarnęłam się, ubrałam ciepło, zgarnęłam torbę i wyszłam na przeszywający ciało chłód.
Para leciała mi z ust, latarnie oświetlały ciemne ulice. Po asfalcie próbowały mknąć samochody, ale zamiast tego stały w długich korkach. Tak samo sprawia miała się z autobusami. Dlatego wolałam codziennie wychodzić wcześniej i iść na Uniwersytet pieszo. W milczeniu przemierzałam kolejne kilometry, wsłuchując w budzące się do życia miasto. A po godzinnym marszu wreszcie dotarłam na miejsce. Usiadłam w kącie, wyjęłam książkę i pogrążyłam się w lekturze, po czym poszłam na zajęcia.
Z uczelni szybko doszłam do hotelu, w którym pracowałam. Poszłam prosto do gabinetu mojej kierowniczki.
 - Chciała mnie pani widzieć.
 - Tak, usiądź – poprosiła, wskazując na krzesło.
Niczego nie podejrzewając, zajęłam miejsce. Patrzyłam na panią Orlovą z nieskrywanym zaciekawieniem i czekałam na dalszy rozwój wypadków.
 - Przejdę od razu do rzeczy. Pewnie słyszałaś o tym, że w naszym hotelu szykują się zmiany, zwolnienia i te sprawy – uniosła w geście zapytania jedną z idealnie wyrysowanych brwi.
 - Tak, ale nie sądziłam, że będę z tym miała jakiś związek – zaczęłam się niepokoić.
 - A jednak – sztucznie się zasmuciła. – Ashley, w kopercie mam dla ciebie referencje, gdybyś ich potrzebowała – podała mi ją.
 - Dziękuję – uśmiechnęłam się delikatnie, odbierając papiery. – Miłego dnia.
Nie chciałam słuchać tego, co kierowniczka miała mi jeszcze do powiedzenia. Co mi po jej udawanym współczuciu? Absolutnie nic. Samo stypendium mi nie wystarczy. Muszę coś wymyślić i to szybko. W pośpiechu wyszłam z hotelu, niesiona rosnącą wściekłością. Ale gdy tylko znalazłam się na zewnątrz, mróz skutecznie mnie otrzeźwił. Uleciała ze mnie złość a pozostał sam smutek. Z bezradności usiadłam na schodach tuż przy drzwiach głównych, schowałam twarz w dłoniach i zaczęłam płakać. Nie wiem ile czasu tam siedziałam. Wiem tylko, że minęło mnie bardzo wiele ludzi i nikt nie zwrócił na mnie uwagi. Prawie nikt.
 - Przepraszam bardzo, czy coś się pani stało? – zapytał nagle męski głos.
Zamarłam. Pociągnęłam głośno nosem, niedbale otarłam łzy i spojrzałam na zainteresowanego.
 - Dlaczego płaczesz? – dopytywał wyraźnie zmartwiony.
 - Też by pan płakał, gdyby stracił pracę – wyszeptałam.
 - To nie koniec świata – położył mi rękę na ramieniu. – Znajdziesz sobie inną pracę.
Uśmiechnęłam się z boleścią, powstrzymując się od jakiegoś komentarza. W końcu to nie była jego wina, nie wiedział, jak rysowała się moja sytuacja. Nie mógł wiedzieć. Wpatrywaliśmy się w siebie przez dłuższą chwilę aż mężczyzna wyprostował się, wyjął z kieszeni paczkę chusteczek, którą mi podał.
 - Wszystko się ułoży, zobaczysz – posłał mi ciepły, szczery uśmiech i poszedł w swoją stronę.
Nie zdążyłam mu nawet podziękować. Otarłam resztę łez, wydmuchałam nos i wróciłam w smętnym nastroju do mieszkania. Zignorowałam swoje współlokatorki, które, zdziwione moim wczesnym powrotem, próbowały się czegoś dowiedzieć. Zamknęłam za sobą drzwi pokoju, przebrałam się w dres, położyłam na łóżku i wpatrywałam się bezsensownie w sufit. Czułam tylko, jak wypełniało mnie poczucie beznadziei. Musiałam jakoś ukierunkować te negatywne emocje. Nie mogłam krzyczeć, bo to kompletnie do mnie nie pasowało. Niszczenie przedmiotów również nie wchodziło w grę. Wyjęłam więc swój dziennik i szybko zapełniałam kolejne linijki potokiem słów.

Dlaczego zawsze muszę mieć takiego pecha? Moje życie nie jest już wystarczająco trudne? Muszę bardzo szybko znaleźć sobie nową pracę, bo na samym stypendium długo nie pociągnę. Przykre jest to, że nie mam z kim o tym porozmawiać. Marina, Roza i Lena powiedzą mi, że powinnam poprosić o pieniądze rodziców. Gdybym tylko mogła, to bym to zrobiła, ale nie mogę. Aż dziw bierze, że nigdy nie wpadły na to, że moi rodzice nie żyją. Chociaż może to i lepiej? Uniknęłam tego niezręcznego współczucia i głupich komentarzy. Jestem sama na tym świecie i już się z tym pogodziłam. Mam Miszę i to mi w zupełności wystarcza.
Ale ta krótka rozmowa z panią Orlovą doprowadziła mnie do szału. Przecież byłam dobrą pracownicą. Co to za sztuka być porządną pokojówką? Znam przecież biegle dwa języki obce, więc dlaczego padło akurat na mnie? Świat jest taki niesprawiedliwy. A ja oczywiście musiałam się na to pokornie zgodzić. Nawet się nie zbuntowałam. Grzecznie zabrałam list z referencjami, podziękowałam nawet! I wyszłam, żeby potem rozpłakać się przed hotelem jak dziecko. Żenujące zachowanie z mojej strony, no ale co mogę na to poradzić? Byłam wściekła, nie spodziewałam się tego. A tu taki cios tuż przez moimi urodzinami i świętami.
Ale skłamałabym, gdybym napisała, że ten dzień był całkowicie zły. Bo nie był. Uratował go ten mężczyzna pod hotelem. Ten, który dał mi chusteczki. Dziwne, gdy tak teraz o tym myślę to dociera do mnie, że on mówił do mnie po angielsku z wyraźnym amerykańskim akcentem. Amerykanin w Kazaniu? Dość osobliwe. Tak samo jego wzrost. Koszykarz jakiś? W sumie to by się zgadzało, bo to chyba w Stanach jest ta popularna liga. NBA, czy jakoś tak? Albo nie ma nic wspólnego ze światem sportu, skąd mogę to wiedzieć. Miłe było to, że jego zainteresowanie wynikało z prawdziwej troski. Nie wyczułam od niego fałszu. Po prostu było mu przykro, że siedziałam tam i płakałam. I to nic, że pocieszał mnie banalnymi tekstami. Był szczery. Widziałam to w jego niebieskich oczach, w szczerym, ciepłym uśmiechu. Po prostu czułam, że to dobry człowiek, a takich nie spotyka się zbyt często na swojej drodze. Gdybym tylko umiała, to narysowałabym jego portret. Tylko po co? Przecież już nigdy więcej nie zobaczę jego twarzy, brązowych włosów przyprószonych śniegiem i tego sympatycznego uśmiechu. Uznam to za maleńką latarnię, która ma mi rozjaśnić mroki tego okropnego dnia. A tymczasem, skoro nie mam pracy, zajmę się pisaniem rozdziału do pracy licencjackiej. Wieczorem za to zacznę poszukiwania nowej szansy na zarobek.

Jak napisałam, tak zrobiłam. Najpierw zajęłam się swoim licencjatem. Potem przygotowałam sobie jedzenie, przebiegłam 5 kilometrów w deszczu, wzięłam prysznic, zjadłam skromną kolację, by z kubkiem zielonej herbaty zaszyć się w pokoju, szczelnie otulić kołdrą i rozpocząć poszukiwania pracy. Po przejrzeniu kilku ofert musiałam zrezygnować z danego sobie kiedyś słowa. Bardzo chciałam uniknąć pracy w barach, pubach czy innych knajpach. Ale dostępne oferty zmusiły mnie do zweryfikowania swojej opinii. W tamtej chwili nie mogłam wybrzydzać.

Dlatego następnego dnia zatrudniłam się w jednej z kazańskich knajpek w centrum miasta. Pracowałam głównie wieczorami i nocami, więc często obcowałam z podejrzanymi typami. O dziwo sama praca, poza kilkoma pijackimi burdami, przebiegała mi dość spokojnie. Moje początkowe obawy wyparowały. Czułam się tam dobrze. To miała być praca tylko na moment, aż nie znajdę wolnej posady w innymi z hoteli. A w konsekwencji zostałam tam aż do grudnia. Przepracowałam tam spokojnie dwa miesiące, ale ostatnia noc w pracy całkowicie zmieniła moje życie.

2 komentarze:

  1. Moja siostra znowu coś pisze. <3

    To jest naprawdę dobre, siostro. :)
    Fajne są te wspomnienia z pamiętnika. Mimo, że nie lubię czytać opisu przeżyć wewnętrznych bohatera, to te Twoje czyta się naprawdę dobrze.

    Tylko wiesz, że nie lubię tego, że tak bardzo krzywdzisz swoje bohaterki. I wiesz, że liczę na szczęśliwe zakończenie, a najlepiej to na wiesz jakie. ^^
    No szkoda mi jej, że straciła pracę, brzydko ją potraktowano.

    Pan "Dobry Człowiek" zjawił się w samą porę i chociaż trochę pocieszył tą smutną bidulkę.
    I niech ją pociesza częściej.

    Kocham Cię, siostro, nie wiem, co więcej mogłabym napisać. ^^
    <3

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Piszę. Zobaczymy jak długo...

      Dobre, czy nie, miarą mojego warsztatu niech będzie wytrwałość.
      Psychologizm. Dlatego monologi wewnętrze wychodzą mi tak dobrze ;)

      Wiem, ale ja nie umiem bez tego funkcjonować. I wiem, na jakie zakończenie liczysz, ale ta zakała ludzkości się tutaj nie pojawi. Nie na moim kawałku internetu.
      Ash została potraktowana bardzo nieładnie. Zwłaszcza, że ona bardzo mocno potrzebuje pracy.

      Tajemniczy pan pojawił się we wręcz idealnym momencie. Ale tak się przecież zawsze w takich opowiadaniach dzieje.

      Usuń